Badminton is een van de oudste sporten ter wereld. De oorsprong ervan is niet met zekerheid aan te geven, maar tekeningen in holen in India, waarop een soort badminton te zien is, worden op 2000 jaar geschat.

In overgebleven geschriften werd een spel beschreven waarbij men een vliegend voorwerp naar elkaar sloeg. Dit vliegend voorwerp bestond uit een gewicht of een vrucht, waaraan veren bevestigd waren. Als slaginstrument werden handen en voeten gebruikt.

Bij de Chinezen werden geldstukken, waaraan kippenveren bevestigd waren, naar elkaar geslagen. In het jaar 16 had dit spel in China een grote populariteit. Ook in Amerika vond men voorwerpen, voorzien van veren, die met de hand of een stuk hout naar elkaar toegeslagen moesten worden. 
Uit Europese vorstendommen zijn enkele prachtige schilderijen uit de middeleeuwen overgebleven waaruit op te maken valt dat men het spel hier ook al kende, al was het nog niet algemeen bekend.

 

Men kende hier dit spel verschillende namen toe o.a.’jeu volant’ wat te vertalen is als een spel met vederbal of pluimbal. Later is deze sport hier weer verdwenen. In Azië kwam de sport verder tot ontwikkeling, zij het dat sport in het algemeen alleen was weggelegd voor de heersende klasse.

In de negentiende eeuw, na de zevenjarige  oorlog tegen de Marathen, brachten Engelse kolonisten uit India,   waar ze kennis maakten met de huidige vorm van badminton, het spel mee naar Engeland. 

 

Het spel werd in India Poona genoemd, waarschijnlijk genoemd naar de stad Poona.
Het werd door de Engelse officieren omstreeks 1873 intensief beoefend op het landgoed van de hertog van Beaufort in Gloucestershire in Engeland. De naam van dat landgoed was “BADMINTON” en aangenomen mag worden dat de naam van dat landgoed is overgegaan op het spel.

In 1877 verschenen er spelregels in boekvorm, geschreven door een Engelse kolonel. Ondanks het feit dat er nu spelregels bestonden, werd het spel toch nog op uiteenlopende wijze gespeeld. Men trok zich dus niet erg veel van de regels aan, en dit duurde nog tot rond 1910.

Sindsdien zijn de spelregels herhaaldelijk gewijzigd en aangepast vooral nadat het badminton (i.v.m. ons klimaat) zich ontwikkelde tot een specifieke zaalsport. Het speelveld zoals wij het nu kennen is in het begin natuurlijk niet zo geweest. Omdat men in die tijd geen sporthallen kende speelde men in landhuizen met zijn grote zalen. 

 

De vorm van het speelveld was in verband met de vele deuren in de zalen niet rechthoekig maar kon allerlei vormen hebben al naar gelang de hoeveelheid en de plaats van de deuren en kasten.

Het landgoed Badminton was het middelpunt van een rijke heerlijkheid der Hertogen van Beaufort. Het stond, vooral in de zeventiende eeuw, over heel Engeland bekend om zijn keuken, de wijnkelders, zijn kennels en de stallen. De Hertog van Beaufort, Henry Somerset, was dan ook een vooraanstaand man die optrad als plaatsvervanger van de koning in Wales en bovendien als Lord-Lieutenant in vier Engelse graafschappen. In 1682 werd Henry Somerset door Karel II benoemd tot Hertog van Beaufort. 

In de politiek nam de Heer van “Badminton” een belangrijke plaats in. Hij had regelmatig contacten met hoog geplaatste personen. Zo ontving hij op zijn landgoed koning Willem ll, koning van Engeland en Schotland, en stadhouder van de Republiek der Verenigde Nederlanden. Op dit landgoed begon de badmintonsport bijna twee eeuwen later haar zegetocht.

 

De verschillen tussen het spelen van het spel waren in het begin erg groot. In sommige streken werd badminton slechts gespeeld door twee personen die de shuttle heen en weer sloegen, terwijl ze op dezelfde plaats moesten blijven staan (bij sommige mensen zie je deze oervorm nog steeds, de zogenaamde campingbadmintonners). Dit is wel de oudste vorm, elders speelde men het spel met drie of vijf personen aan elke kant van het net. Dit laatste was zelfs rond 1910 nog het geval. Oer-Badminton                                             

Al vrij snel nadat uit de verschillende voorlopers het badmintonspel was geboren, werden in Engeland clubs opgericht. De eerste al in 1875. Ook in Amerika kwamen clubs tot stand; in 1878 werd in New York de grondslag gelegd voor een snelle groei. De sport kreeg een geweldige populariteit. Badminton was in de sportwereld niet meer weg te denken.

 

Ook Nederland volgde. De Nederlandse Badminton Bond (N.B.B.) werd op 15 november 1931 opgericht. Tot de oorlog kende de bond niet veel groei. In de oorlog moest de N.B.B. haar activiteiten opschorten. In oktober 1951 werd de bond door een groep enthousiastelingen weer nieuw leven ingeblazen. Rond 1953 kwam er zelfs goedkoop materiaal op de markt. Badminton was hierdoor niet langer een sport voor de elite. Op straat, op het strand en op de camping werd de sport veel beoefend. 

 

De N.B.B. maakte een stormachtige groei door. Op een gegeven moment waren meer dan 125.000 mensen lid van de bond. Helaas zakte het ledental in de jaren '90 weer in. Momenteel kent de bond ongeveer 80.000 leden. Nederland kent nog meer bonden, zoals de B.B.F. (Bossche Badminton Federatie), H.B.B. (Helmondse Badminton Bond) en de R.B.B. (Recreatieve Badmintonbond Breda) Ook wordt er veel in de zogenaamde wilde verenigingen gespeeld die niet aangesloten zijn bij een overkoepelend orgaan.

 

Sinds de Olympische spelen in Barcelona (Spanje) in 1992 is badminton een officiële Olympische sport. De eerste enkelspel medailles werden uitgereikt aan de Indonesiërs Allen Budi Kusuma (heren) en Susi Susanti (dames). Ze werden bij thuiskomst als echte volkshelden behandeld. Bij de Olympische spelen in Seoel (Korea) was het badminton de eerste sport die uitverkocht was. Hier behaalde Mia Audina, toen nog 16 jaar, een zilveren medaille voor Indonesië. Inmiddels komt ze voor ons land uit.

 

 

Aantal bezoekers online

We hebben 23 gasten en geen leden online

Redactie

Heb je iets voor het clubblad, mail het naar de Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Volgend clubblad verschijnt na herinnering via email

Volg BC De Pluim op